Winter Tegenhouden

“Holistisch Gedachtenwolkje” aflevering 4:

Ik zit samen met een collega aan de grote tafel bij Merlijn. We hebben het over het werk en dat de dingen goed gaan. Ik vertel dat ik het fijn vind dat mijn workshops goed lopen en dat mensen geïnteresseerd lijken te zijn; ik draai volle groepen. Dit is ook wel eens anders geweest; in de opstartfase waren er niet altijd genoeg deelnemers en moest ik ook wel eens een workshop afzeggen.

Mijn collega glimlacht naar me. Ik weet dat ze me graag helpt, dat ze met me meeviert en dat ze het beste met mee voorheeft. Dan zegt ze: “En nu vasthouden hè?”

In mijn lijf voel ik iets opkomen wat me verbaast. Ik ben het niet eens met haar zinnetje, merk ik. Ik hoef dit niet perse vast te houden, nee. Als het aanhoudt, is dat natuurlijk prettig, maar het VASThouden, dat vind ik niet nodig… even frons ik mijn wenkbrauwen want ik vraag me af waarom ik er zo over denk. Het is toch heel menselijk om iets wat goed gaat te willen vasthouden? Ik kan het me ook nog herinneren, dat ik dit zo voelde. Hoe komt het dat het nu anders is? Wanneer is dat veranderd?

Dit is hoe ik het nu zie. Cycliciteit. Het is een van de grondwetten van de natuur. En het kost heel veel energie (is eigenlijk onmogelijk) om daar tegenin te gaan. Vroeger deed ik dat wel. Ik ging trekken aan dingen, pompte energie in dingen omdat ik wilde dat ze zouden werken. Nu doe ik dat eigenlijk heel weinig. En het grappige is dat de dingen beter lopen.

Hoe dit kan? Tsja… Door heel goed te letten op wat de bedoeling is op welk moment, hoef je niet meer krampachtig vast te houden aan iets wat niet klopt. Zo voelt het voor mij althans. Dit betekent voor mij niet dat je niets hoeft te doen. Maar je moet er wel op letten dat je het juiste doet op het juiste tijdstip. Passiviteit en activiteit wisselen elkaar altijd af. Als je in de activiteit gaat zitten terwijl er een moment van passiviteit nodig is, loop je leeg. Als je in de passiviteit gaat zitten terwijl er actie nodig is, kom je nergens. Het onderscheid leren maken tussen de twee bedoelingen is een kunst van het leven.

Als mijn energie op een gegeven moment niet meer de kant van de workshops op stroomt en ik probeer er toch uit alle macht nog iets van te maken, dan is het alsof ik probeer af te dwingen dat het zomer wordt als de herfst net geweest is en de natuur zich opmaakt voor de winter – dat werkt niet. De winter tegenhouden… hoe zou dat moeten?
En in de winter is het natuurlijk niet zo dat je niets doet. Je rust uit, of je bereid je voor op de lente.

Alles heeft voor mij zo zijn eigen plek in de tijd. Het is een dagelijkse oefening om me dit bewust te zijn en de flow te volgen. Maar hoe meer ik oefen, hoe makkelijker het gaat. En in mijn dagelijkse leven merk ik ook het verschil; ik heb minder perioden waarin ik me niet lekker in mijn vel voel, ‘ik heb geen zin’ komt bijna nooit meer voor. En ‘zou moeten’ komt eigenlijk nauwelijks meer in mijn woordenboek voor. Hierdoor voel ik mij vrijer, en gelukkiger.

Nu zeg ik natuurlijk niet dat dit voor altijd aanhoudt, want alles is cyclisch. Maar ja, ‘nu vasthouden’, daar geloof ik nou eenmaal niet meer in. 🙂

Van Kind naar Clown

“MassageMomentje” aflevering 80:

Soms in het proces is het goed om naar het verleden te kijken. Dan kan het voorkomen dat ik de volgende beschrijving hoor:

‘Een jongen, een jaar of 8, knieen opgetrokken, armen eroverheen. Hij kijkt me niet aan. Hij is alleen, heeft nergens zin in. Hij doet niet mee met de andere kinderen, wil het liefste wegduiken.’

Of:

‘Ze speelt piano. Dat deed ze altijd om haar gevoelens te verwerken. Ze is een jaar of 16, denk ik? Ze is blij. En ook vol verlangen. En ze is in de war. Maar vooral ook blij.’

Of:

‘Ik ben huiswerk aan het maken, op mijn kamer, vroeger in huis. Ik heb er geen zin in. Het is toch allemaal nutteloos. Het heeft geen zin. Ze zien me toch niet.’

Continue reading

Zoden

“MassageMomentje” aflevering 79:

Ik loop terug naar de behandelkamer en klop op de deur. Mijn cliente is zich aan het aankleden en ik ruim wat dingetjes op terwijl ze haar schoenen aandoet. Dan zit ik rustig op mijn kruk en wacht haar reactie af.

Ze doet rustig aan, staat op, schud de capouchon van haar hoodie even recht. Dan kijkt ze mij aan en zegt:

“Kijk, dáár kwam ik nou voor.”

Continue reading

Dagelijkse kost

“MassageMomentje” aflevering 78:

Mijn cliente raakt even haar gezicht aan, dat toch wel een beetje de plooien van de hoofdsteun laat zien. Tsja. Anderhalf uur op de tafel liggen en een intense reis maken laat zo zijn sporen achter. Soms zichtbaar. En bijna altijd onzichtbaar.

Ze zucht even en blijft nog even in haar eigen bubbel. Ik zit op mijn krukje en geef haar de ruimte en tijd om te doen wat ze nodig heeft. Ze trekt haar blouse recht en kijkt me dan aan. Stil zegt ze: “Tsja… dat is ook geen dagelijkse kost.”

Ik glimlach naar haar. Ze moest eens weten. Voor mij wel. En wat vind ik dat mooi.

Ik vind het mooi dat ik getuige mag zijn van iemands levensverhaal. Ik vind het mooi dat ik mensen mag ondersteunen op momenten dat ze het moeilijk hebben. Ik vind het mooi dat ik mag bijdragen aan heelwording van anderen. En ik vind het mooi dat dat voor mij dagelijkse kost is. Weer eens iets anders dan een broodje kaas :).

Niets Zien

“Holistisch Gedachtenwolkje” aflevering 3:

Ben je wel eens in een land geweest waarin je het schrift niet kunt lezen? Bijvoorbeeld in China, of in Thailand? Wat mij opviel is dat dat heel gek is. We zijn zo gewend om te kunnen lezen, dat het heel erg opvalt dat je dat een keer NIET kunt.

Als je je ogen open hebt, zie je eigenlijk altijd iets. Zelfs al kun je er geen betekenis aan geven, je ziet altijd iets. En als je iets ziet, kun je het vaak ook woorden geven. Je hoeft niet te weten wat dat Chinese teken zegt, maar je kunt wel zeggen: dat lijkt een beetje op een huisje!

Zo is het ook met voelen. Eigenlijk kun je NIET niets voelen. Continue reading

Note to Self

“MassageMomentje” aflevering 77:

Ik maak wat diepte met mijn elleboog op mijn cliente haar rug. Ik ga wat beter staan en voel goed aan in welke dieptelaag ik zit. Is er weerstand? Of valt het mee? Ik probeer mee te voelen om te kijken of ik niet meteen te ver ga.

“Wat voel je hier?” vraag ik, terwijl ik met mijn elleboog een soort van lichtje schijn op de plek waar we bezig zijn.

“Verdriet.” zegt ze. Continue reading

Vermomde Wegwijzers

“MassageMomentje” aflevering 76:

Verbaasd kijk ik naar de handpalmen die onder de handdoek vandaan steken. De beide handen van mijn cliente liggen bovenop de handdoek waarmee ik de ontvanger altijd toedek. Met opgetrokken wenkbrauwen kijk ik ernaar en houd mij even stil. Dit is best gek. Dit is eigenlijk wel heel gek.

We zitten aan het begin van de massage. Ik ben begonnen met handdoek helemaal over haar heengeslagen (dus ook over de handen) en heb net boven de handdoek een paar eerste aanrakingen gedaan waarbij de ontvanger kan wennen aan de aanraking en waarin ik kan voelen wat er op de verschillende plekken van het lichaam speelt. Continue reading

Pavlov

“MassageMomentje” aflevering 75:

Ik ben bij Merlijn en een klant van mij loopt dicht langs me voorbij. Ze stoot me even aan en zegt op een wat zachtere toon, duidelijk alleen voor mijn oren bestemd:

“Ik krijg van jou echt een Pavlov reactie. Elke keer als ik je zie voel ik mijn billen.”

Zo zonder context kun je dit natuurlijk als een heel rare opmerking bestempelen, maar ik wist meteen precies wat ze bedoelde.

De billen waren namelijk een soort van rode draad die in de sessies met haar naar voren kwam. In de eerste sessie viel het me al op dat haar billen vrij gespannen waren. (Op zich is dit niets geks. Vrij veel mensen hebben spanning zitten in de billen, het is iets wat een beetje in onze cultuur verwoven zit en ook nog eens iets wat je moeilijk opmerkt als je er niet op gewezen wordt en ja… hoeveel mensen merken nou op dat je met je billen knijpt?). In het voorgesprek bij de tweede sessie hadden we het over de billen, waar ze voor zouden staan, en wat erin vast zou kunnen zitten. Daarbij vroeg ze aan mij: “Maar heb ik dan zoveel spanning in mijn billen?” waarop ik zei: “Ga zelf maar voelen.” In de derde sessie zijn we in de massage gaan rondkijken in de billen.

Dus ja. Als je billen steeds zo voorkomen in de massages dan vind ik het eigenlijk wel een goed teken. Voelde iedereen maar zijn billen als ze me zagen, dan komt er misschien wel eens wat meer bewustzijn in die gespannen billen in onze samenleving!

Benieuwd wat jouw billen je te vertellen hebben? (of een ander lichaamsdeel natuurlijk 🙂 ). Maak een afspraak voor een sessie. Ik ontmoet jou, en je billen, graag!

Je Best

“MassageMomentje” aflevering 74:

-FLASHBACK-

Ik sta in een weiland. Ergens om mij heen loopt een paard los rond. Ik adem net iets te rustig in en uit en verzeker mezelf ervan dat paarden niet eng zijn maar lief. Er ligt een woord op de grond voor me in het gras en ik probeer me erop te concentreren. Anita, mijn coach en vriendin, kijkt naar me en stelt me een vraag. Mijn antwoord strookt blijkbaar niet met wat ze aan me vroeg, want daar komt de vraag opnieuw: “Maar wat VOEL je?”

Ik kan dit, zeg ik tegen mezelf.  Ik zit midden in mijn coachingopleiding en achteraf gezien is het me duidelijk dat ik diep mijn eigen proces ingedoken ben. Dit moment in tijd is wel een van die ‘afgrondpunten’; een van die momenten dat je zo vast zit dat je het allemaal niet meer weet, maar je bent nog niet gebroken en dus ga je maar door op automatische piloot. Het enige wat ik wel wist is dat ik zeker niet in een flow zat. En daarom ben ik wat sessies gaan doen bij Anita, die coacht met paarden.

Wat ik voel… Ik zeg: “Wacht even, dan ga ik even voelen.” en ik sluit mijn ogen. Ik probeer mijn lichaam te voelen, ik probeer te voelen wat ik voel. Ik sluit mij af van de wereld en probeer naar binnen te gaan, naar mijn diepste gevoel. Dan haalt ze me eruit. Blijkbaar ben ik veel te veel mijn best aan het doen om te voelen. “Gewoon… wat voel je?”
Ik word er een beetje gefrustreerd van. Als ze me nou even laat, dan kan ik eerst voelen en daarna haar vertellen wat ik voel.

Ze probeert iets anders. Ze zet me op het paard. Ze laat me liggen op het paard met de opdracht te ontspannen (maar ja, ik vind een paard eng terwijl ik niet eens weet dat ik een paard eng vind dus hoe kan ik dan ontspannen…). Ze haalt me van het paard. Niets lukt echt. Ik snap er helemaal niets meer van en de frustratie wordt steeds groter.
Aan het einde van de sessie zegt ze, meer als vriendin dan als coach: “Ga eens wat meer ontspannen… neem maar eens een massage ofzo.”

Terug naar vandaag de dag. Gisteren had ik een klant, en zij was erg haar best aan het doen om te voelen. ‘Denken aan voelen’ noem ik dat. Continue reading

In Touch

‘Holistisch GedachtenWolkje’ aflevering 2:

“Let’s keep in touch!”

Het is zo’n normaal zinnetje in het Engels. Als je niet verwacht elkaar meer regelmatig te zien, dan wordt dit vaak gezegd. Laatst merkte ik dat ik dit zei (ik leef half in het Engels) tegen iemand en het viel me op dat dit laatste woordje eigenlijk heel gek is. Juist als je niet verwacht de ander te zien, of juist als de geografisch niet dichtbij woont, zal je dit zinnetje gebruiken. Terwijl het woord ‘touch’ – aanraking – bij uitstek iets is wat je moet doen terwijl de ander in je directe omgeving is… Continue reading