Twijfelende Stap

“WushuMomentje” aflevering 2:

Ik voel me altijd ontzettend cool als ik Wushu (externe vorm van Chinese Martial Arts, beter bekend onder de ‘foutieve’ naam Kung Fu) aan het trainen ben. Ik weet niet waarom, misschien zijn het de bewegingen, misschien is het het gevoel dat het me geeft. Misschien ís het ook gewoon wel zo (als ik mijn leraar mag geloven), maar vaak als het lekker gaat voel ik mij ontzettend cool.

Nog cooler voelde ik me toen hij na een jaartje vroeg welk wapen ik wilde trainen. Wapen?!?! IK?!?? Als je mij pre-martial-arts tijdperk zou hebben verteld dat ik binnenkort met een wapen zou beginnen te trainen, had ik je vierkant uitgelachen. Op een of andere manier heb ik mijzelf nooit zo bekeken, maar toen mijn leraar ermee kwam was er opeens toch een erg grote aantrekkingskracht…

Misschien komt het omdat het me uitdaagt mijn lichaam nog beter te leren kennen. Misschien is het omdat het het uiterste van jezelf vraagt. Misschien is het de diepte van de wereld die erachter verscholen ligt en waarvan ik weet dat ik nog maar een heel klein tipje van de sluier heb opgelicht. Wat het dan ook is, het heeft me te pakken. En een ding staat vast: het leert me over het leven. Alles wat ik over Wushu of Qigong of Taiji leer heeft op een of andere manier voor mij een soort van directe link met het leven zelf. Alsof het een totaal vanzelfsprekende school der bewustwording is. Ik denk dat als je er echt mee vervlochten raakt, het een manier van leven is, waardoor je anders gaat bewegen, anders tegen dingen aan kijkt, andere normen en waarden erop nalaat, en anders in het leven staat.

Afijn, een klein voorbeeld. Ik was laatst dus met mijn stok – mijn wapen – aan het trainen. De tweede basisoefening is een soort uppercut waarbij je je stok met twee handen schuin naast je hoofd vasthoudt en dan naar achter laat vallen, waarna je dit aan de andere kant van het hoofd herhaalt. Hier is altijd wel iets aan te verbeteren, dus dit oefen je gerust een jaar lang. Na een jaar ga je ermee lopen. Dan zet je tegelijkertijd als je de uppercut doet, een stap.

Makkelijker gezegd dan gedaan. Want die timing, die moet wel goed zitten, anders voel je het meteen. Dus ik zat daar zo een beetje te sukkelen, en ongeveer stappen te zetten, en uit te proberen, waarschijnlijk te fronsen, misschien ergens stiekem me toch een beetje zorgen te maken dat ik mezelf niet op het hoofd sla, tot mijn leraar tegen me zegt: “En als je een stap zet, nooit twijfelen!”

0.0

Tsja. Levensles dus. Denk daar maar eens over na!

C’est le massage qui fait la musique 3/4

Om mij heen wordt de lucht in de kerk gevuld met de stemmen van de zusters die hun dagelijkse psalmen zingen. Het is voor mij niet de eerste keer dat ik een weekend in het klooster bij de zusters in Megen ben, en met 5 diensten per dag is er genoeg tijd om mee te maken en te ‘spelen’ met het moment waarop ze zingen. Soms denk ik na over de woorden, soms zing ik mee, soms frons ik omdat ik meen dat de woorden niet passen bij hoe ik over de wereld denk (maar ja, ervaring leert dat ik dan de woorden nog niet op een dieper niveau begrepen heb), en vaak sluit ik even mijn ogen om puur het geluid mee te maken van het gezang.

De psalmen zijn altijd op dezelfde manier opgebouwd. Eerst is er een voorzang, met een melodielijn, en daarna is er een soort vraag-en-antwoord spel waarbij het ene koor eerst zingt en het andere koor daarna. Daartussen is een pauze, waarin het geluid even wegsterft. Interessant genoeg voel je aan wanneer het tijd is om het antwoord in te zetten. En interessant genoeg gaat dit ook altijd goed.

Deze pauze tussen de ‘vraag’ en het ‘antwoord’ is voor mij het mooiste van het hele weekend. Als iemand even een kuchje doet of er een ander geluid is in deze korte stilte, vind ik dat stiekem toch altijd jammer. Want in deze stilte ligt juist zo veel besloten. Het is alsof alle hoop, rust, sereniteit en acceptatie van de wereld in die paar seconden voelbaar is.

Voor mij is het een mooi voorbeeld van hoe juist de rusten in de muziek kunnen spreken. Stilte kan zoveel zeggen, als je er met je gevoel naar luistert.

En onvermijdelijk komt hier natuurlijk de vergelijking met massage naar voren. Ook in de massage maak ik gebruik van de rust. Na strijkingen in de ontspanningsfase, waarbij ik de intensiteit wat opbouw (crescendo!), laat ik even los, zodat er door de ontvanger doorvoeld kan worden. Na het toepassen van vuur, en na het toepassen van diepte laat ik ook los. De rust die daarna volgt is net zo voelbaar en even belangrijk als in de muziek. In die rust kan doorwerkt worden wat er gebeurd is en zo wordt het zelfhelende vermogen van het lichaam op gang gebracht. Soms is het juist op dat punt dat er iets geroerd wordt bij de ontvanger. Hierin, in die rust, aanwezig blijven, blijven voelen wat er is, en aanvoelen wanneer het weer tijd is om verder te gaan, voelt voor mij precies hetzelfde aan als een rust in de muziek.

Dus ja, voor beide dingen geldt: het is de stilte tussen de noten die het luidst spreekt!

Wil je wel eens ondervinden hoe dit is? Maak een afspraak, ik ontmoet je graag.

Wil je ook wel eens een weekje in een klooster doorbrengen en de stilte daar meemaken? Kijk eens op: https://www.clarissenmegen.nl/gasten/
Deze zusters ken ik persoonlijk en het is een mooie plek! Ik raad het je van harte aan. Ook maken ze heerlijke kruidenthee, hebben ze een fijne tuin om in te zitten en geven ze onder andere vegetarische kookworkshops: https://www.devegetarischezuster.nl/kookworkshops/

Binnenkant Masker

“MassageMomentje” aflevering 90:

Na een mooi moment in de diepte waarbij er kwetsbaarheid naar voren kwam laat ik mijn klant even in stilte op de tafel. Ze haalt adem, en blijft muisstil liggen. Dan zie ik haar alle stukjes bijeenrapen en omhoogkomen. Ze vraagt om een zakdoek en begint meteen grapjes te maken. Weg moment. Weg kwetsbaarheid.

“En dit… dit hoeft ook niet he?” zeg ik. We waren er namelijk net achter dat ze vaak een masker op heeft. Ze kijkt naar beneden en ik merk dat het kwartje valt.

In mijn coachingopleiding heb ik wel eens van een tool gehoord waarbij je een masker maakt. Eerst geef je de buitenkant vorm. Wie ben jij voor de buitenwereld? Hoe doe jij je voor? Daarna laat je naar de binnenkant kijken. Wie ben jij echt van binnen? Wat laat jij niet zo gemakkelijk zien? Daarna laat je het masker dragen. Eerst met de buitenkant naar buiten, en laten voelen hoe dit is. En daarna met de binnenkant naar buiten: Hoe zou het zijn om zo de wereld in te stappen?

Allemaal hebben we een masker op. Bij de ene is het masker net iets sterker dan bij de andere. Daar zijn zo verschillende redenen voor. Je hebt niet voor niets in je kindertijd dat masker gemaakt.

Er is op zich ook niet zoveel mis mee. Waar het misgaat, is als je je masker bent gewórden. Ik kan erover meepraten. En het heeft bij mij best lang geduurd voordat ik kon vertellen wie er nou precies achter dat masker leeft. Ikzelf vind het nu prettiger om met die binnenkant naar buiten toe te leven. En nee, dat lukt mij ook niet altijd. Maar het voelt wel echter. En ook bevrijdender. Want als ík niet naar buiten kan brengen wie ik daadwerkelijk ben, dan blijft het er ook maar binnen zitten en kan ik dus niet doen wat ik te doen heb. Dan is er geen vrijheid.

Heb jij ook wel eens een masker op? Ben jij ook wel eens de clown, of degene die zich groothoudt, of degene die het allemaal wel draagt, of degene die zegt dat het allemaal niet zo erg is? Wil je wel eens weten wie er onder dat masker leeft? Je bent van harte welkom voor een sessie!

Walnotenboom

“Holistisch GedachtenWolkje” aflevering 8:

Ik heb een tijdje geleden een walnotenboompje van mijn leraar gekregen. Het boompje betekent veel voor mij, want ik voel mij verbonden met de plek en de grond waar hij vandaan komt. En ook herinnert hij mij met dankbaarheid aan al de dingen die ik daar geleerd heb (en nog steeds leer).

Nu heb ik wel een beetje gemengde gevoelens over het boompje. Het zit namelijk zo: het boompje staat tot nu toe nog steeds in een grote pot in de tuin. Niet in de volle grond, maar in een pot.

Boompjes hebben ruimte nodig om te groeien. En dus voelt het voor mij alsof ik dat boompje aan het klein houden ben. En dat klopt ook. Ik ben dat boompje bewust klein aan het houden. Als ik hem nu in de volle grond zou zetten, zou hij heel snel groeien (want dat doen walnotenbomen), en ik heb daar niet de ruimte voor in de tuin zoals hij nu is.

En dus voel ik mij toch een beetje schuldig ten opzichte van het boompje. Ik heb hem uit zijn bekende grond gehaald, en ben hem nu aan het kleinhouden. Dit voelt natuurlijk helemaal niet ok, want als ik ergens voor sta in mijn werk, dan is dat wel dat je je ruimte mag innemen, dat ik groei ondersteun en stimuleer, en dat je je op je ware grootte mag laten zien.

Dus ja. Soms kijk ik naar mijn boompje en dan ben ik blij dat hij het goed doet bij mij. En word ik toch ook wel een beetje verdrietig, omdat hij niet goed tot zijn recht mag komen in een pot. Ik heb er al over nagedacht om het te guerrilla-planten in het park bij mij aan de andere kant van de straat, of om hem toch maar in de tuin te planten en dan misschien wel ruzie te krijgen met mijn buren omdat ze geen zon meer krijgen. Of om gewoon te gaan verhuizen naar een plek waar hij wel een eigen plekje in de tuin kan krijgen…

Ik weet het niet. En dus onderneem ik eerst nog geen actie. Want soms is het ook goed om niet meteen iets te gaan doen, maar eerst helderheid te krijgen (hoe gaat die quote ook alweer? “Als je troebel water maar lang genoeg met rust laat, dan wordt het vanzelf helder”.)
Een van mijn favoriete ‘wijsheden’ is dat er een juiste tijd is voor alles. En dus ook voor dit boompje om uit te groeien tot de boom die hij is. Misschien is dat nu inderdaad gewoon nog te vroeg. De Natuur heeft geduld en kan zeker wachten tot er betere omstandigheden zijn voor dit boompje om zijn rol te vervullen in het geheel. Want wat mij wel duidelijk is: Dit boompje is niet zomaar bij mij. Dit boompje heeft mij iets te leren. En misschien doet het dat nu eigenlijk al wel.

Springend Enthousiasme

‘WushuMomentje’ aflevering 2:

Kijk, dit is nou precíes waarom ik er zo van overtuigd ben dat mijn interesse en oefeningen in de Chinese Martial Arts mij verder brengt in mijn werk en in mijn leven.

Afgelopen vrijdag tijdens mijn training was ik onderhuids een beetje chagrijnig. Er speelde iets mee wat ik de hele dag al bij me droeg en ik wilde eigenlijk niet dat het mijn les zou verstoren dus eerst probeerde ik het te negeren. Toen dat niet lukte, zei ik tegen mijn leraar (en goede vriend):

“Ik ga dit gewoon even bij je neerleggen, want het zit in de weg en anders dan kan ik niet goed trainen vandaag en dat wil ik wel.”

Toen legde ik hem uit wat me dwars zat. Soms dan doe of zeg ik dingen uit enthousiasme, maar mijn intentie wordt dan verkeerd begrepen. Vanochtend in het WhatsApp berichtje was dit niet anders. Wat ik eigenlijk bedoelde, werd niet gezien, en dat voelde vervelend, want blijkbaar vinden andere mensen mijn manier van interactie soms moeilijk. Terwijl ik alleen maar enthousiast wil zijn.

Ik snap het wel… het kan zeker pusherig overkomen als ik vroeg in de ochtend met een berichtje kom: ‘zullen we een datum prikken?’. Maar ik vind het toch vervelend dat ik niet gewoon enthousiast kan zijn. Ik wil mijzelf niet beteugelen in mijn enthousiasme, het hoort bij mij.

Terwijl ik dit tegen mijn leraar zeg word ik een beetje boos en komt er een soort ‘dit ben ik! kom maar op!’ energie vrij. Ik voel hem en besluit hem te gebruiken in de training. We waren net aangekomen bij het gedeelte ‘springen’ dus ik zeg, nog steeds een beetje bozig: “Weet je wat? Ik ga gewoon superenthousiast springen!” Mijn leraar kijkt me alleen maar aan en zegt niets. Hij kent me en weet dat ik niets van hem nodig heb, alleen maar wat tijd en ruimte.

Ik zet mijn springoefening in en stop er al het enthousiasme in dat ik in me heb. Het voelt lekker. Ik laat mezelf zien. Ik mag er zijn, met al mijn enthousiasme. Als iemand dat niet aankan dan is dat niet mijn probleem!
Maar als ik dan even stilsta en ga navoelen, komt er een inzicht.

Ja, ik voel me enthousiast. Ja, dat voelt lekker. Maar ik voel nog iets anders. Ik ben niet gegrond. Ik heb geen contact meer met de aarde. Ik ben die rustige Samantha even kwijt die zo mooi gewoon kan Zijn.
En ja, nu begrijp ik ook dat die ander die rustige Samantha even kwijt was, door dat WhatsAppje.

Ik ga nog een keer springen. Maar dan nu meer gegrond. En wis en waarachtig, dat kan ook! Ik spring net zo lekker, maar nu heb ik wel contact met de grond en dit voel meer ‘wat de bedoeling is’.

Ik neem me voor om de volgende keer dat ik in mijn enthousiasme zit, eerst even te checken hoe gegrond ik ben. Eens kijken hoe dat uitwerkt :).

Ik train elke vrijdagmiddag bij mijn leraar Serge de Goeij van de school http://www.longtengtaiji.com

Hardop Lachen

‘MassageMomentje’ aflevering 89:

Ik lig op mijn eigen massagetafel en moet hardop lachen. De ironie ervan! De student die supervisie bij mij doet haalt verbaasd haar elleboog uit mijn rug, terwijl ik probeer woorden te vinden voor het inzicht dat ik net kreeg.

Het duurt even, want eerst heeft mijn lichaam wat tijd nodig om te settelen. Daarna heb ik even tijd nodig om te verwerken wat er gebeurde en daarna om wat woorden ervoor te vinden.

“Ik vertel het je zo.” vertel ik haar, terwijl ze geduldig afwacht.

In het gesprek ervoor heb ik laten weten dat ik het soms moeilijk vindt dat mijn moeder in mijn huishouden bepaalde dingen doet. Als ik thuiskom zie ik een vestje van mijn dochter netjes opgevouwen op tafel, staan opeens allemaal dingen recht en zijn bepaalde dingen veranderd. In mijn interpretatie ‘omdat zij denkt dat dat zo moet’. Het voelt alsof ze mijn grenzen over gaat, ik wordt een soort opstandige twintiger (maar ja, eerst was dat een tiener dus misschien is er vooruitgang?) die wil bewijzen dat ze haar boeltje bij elkaar heeft en het heus allemaal wel alleen kan. Ik wil het op mijn eigen manier doen.

In de massage kwamen we stukje bij beetje verder. Mijn gedachten gaan uit zichzelf een bepaalde kant op, geleid door mijn lichaam. Ik ga van ‘mijn moeder zit zo in mijn space’ naar ‘maar het is ook zoveel werk’ en van daaruit naar ‘dat voelt zo beklemmend en frustrerend’ en dan ‘dat voelt ook eenzaam, want het voelt altijd alsof ik de enige ben die opruimt’. Dan maakt mijn hoofd een uitstapje naar ‘ik weet dat dat niet waar is’ en ook ‘en toch voelt het zo.’

En dan komt er een vraag in mij op: ‘Wie ruimt er anders op als ik het niet doe?’ Tsja. Helemaal in lijn met de rest van de gedachten. Ik moet er een beetje voor oppassen dat ik niet in een soort van nukkige slachtofferrol ga zitten. Ik herken het, negatieve gedachten die niet waar zijn maar die heel subtiel uit een gevoel komen van vermoeidheid, eenzaamheid, overweldigd zijn voortkomen en als ik niet oppas proberen de verantwoordelijkheid bij iemand anders te leggen.

En dan, uit het niets, komt er het antwoord op de (niet helemaal eerlijke) vraag: ‘Wie gaat er anders opruimen als ik het niet doe.’

MIJN MOEDER!

Want dat is nu precies wat ze probeert te doen. Helpen met opruimen. Opeens kan ik de situatie eerlijker bekijken. Ze probeert te helpen, ze probeert helemaal niet te laten zien dat het anders hoort. Ik heb er zelf van gemaakt dat zij denkt dat ik het niet goed doe.

Ik lach hardop, want die had ik dus totaal nog niet gezien. Sinds die massage wordt ik dan ook een stuk minder chagrijnig als mijn moeder haar handen niet meer thuis kan houden in mijn huishouden. Ik ben haar juist dankbaar. En ook ben ik dankbaar voor die student, en mijn werk, die dit allemaal zo mooi mogelijk maakt!

Natte Regen

“WorkshopMomentje” aflevering 2:

Het is pauze. De groep drinkt wat thee aan de tafel. Op een of andere manier ben ik steeds aan het woord. Soms omdat mensen dingen aan me vragen, soms omdat ik het zelf niet kan laten een opmerking te maken, een vraag te stellen of op een bepaalde manier te kijken.

Tjsa, het is nou eenmaal een beetje vakdeformatie om op een bepaalde manier naar dingen te kijken. Door dingen heen te kijken. En te zien hoe het ook ontspannener/makkelijker/helpender kan. Ik hoef er niets mee, dus probeer ik het zoveel mogelijk te laten. Maar ja. Misschien help je er iemand wel weer mee, dus dan toch. Zo ook in deze situatie.

Een van de deelneemsters vertelt over een gevoel dat ze vaker heeft en wat ze heel vervelend vindt: “Ja en als je dan in een volle bus staat, ja, dan is het helemaal erg!”

Ik probeer erachter te komen wat er precies zo erg is. Is het een vervelend gevoel, of is het gewoon een gevoel. Ikzelf heb het nooit gehad dus wil ik erachter komen wat er precies is. Misschien ook weer zo’n stukje vakdeformatie… Ik kom er maar niet achter of het echt een vervelend gevoel is, of dat het een gevoel is en dat deze persoon alleen extreem zelfbewust erover is. Een beetje zoals, als je een vlek op je shirt hebt, je ervan overtuigd bent dat iedereen het ziet (al vinden de meeste mensen hun eigen krant waarschijnlijk interessanter dan de vlek op jouw shirt).

Ik stel haar wat vragen en opeens kijkt iedereen toch weer mijn kant op. Shit. Had ik toch maar mijn mond moeten houden. Het is pauze, dus ik wil ze het liefste pauze laten houden. Ik lach en vertel ze dat dit ook niet helemaal de bedoeling is. Maar de spreekster stelt mij de vraag hoe ik het dan zie, dus dan kom ik toch maar met een antwoord.

“Nou… ik ken iemand. En zij vindt eigenlijk alles wel vervelend. Als het buiten waait, dan is dat niet fijn, want dan krijgt ze hooikoorts. Als de zon schijnt, is dat onhandig want dan is het eigenlijk te warm. Als het regent, dan is ze bang dat ze kouvat, etc…
Maar ja. Dat is wel haar eigen oordeel ergens over. Regen is nat. Dat is wat het is. Niet meer en niet minder.

Ja, dat kun je vervelend vinden, en ja, dat MAG je ook vervelend vinden, maar uiteindelijk heb je alleen jezelf ermee. Natuurlijk, ik vind het ook vervelend dat ik nat word op de fiets als ik een klant heb meteen erna. Maar regen op zich… regen is gewoon nat. Ik vind regen soms ook wel fijn. Lekker fris als het klam en warm is geweest. Of soms gewoon omdat het fijn is voor de planten. (note: stiekem houd ik ook ervan zingen in de regen…). Dus regen is nat. Dat wat ik daarvan VIND, dat is waar het gevoel vandaan komt.”

“En ik heb het idee dat dat met gevoelens ook zo is. Hoe vervelend een gevoel ook voelt, eigenlijk is het gewoon een sensatie in je lichaam. Op zich is dat alleen wat er is. Wat we daaraan verbinden, dát maakt het een vervelend of een fijn gevoel. En het mooie hiervan is: daar heb je invloed op!”

De chi volgt de yi

‘QigongMomentje’ aflevering 6:

‘De chi volgt de yi’. Dit is een zinnetje dat ik veelvuldig door verschillende van mijn qigong/taiji/wushu leraren heb gehoord. Ik ga niet doen alsof ik echt al helemaal weet wat dit betekent, maar zoals ik het nu begrijp, betekent het is in de trant van: ‘daar waar je je aandacht plaatst, daar gaat de chi naartoe.’ Rest mij alleen nog te begrijpen wat chi precies is.

Mijn huidige leraar vertelt me dat de vertaling ‘levensenergie’ niet helemaal klopt. Volgens hem is chi meer de kracht die je niet kunt waarnemen, maar waarvan je de gevolgen wel kunt meemaken, zoals een storm; je kunt het niet zien, maar de bomen bewegen wel als een malle heen en weer. Als we het voor deze blogpost even bij het woord ‘kracht’ houden, en daar dan bij bedenken dat deze kracht iets kan bewerkstelligen, dan wordt het bovenstaande zinnetje iets van: ‘daar waar je je aandacht plaatst, komt een kracht heen waardoor er iets kan gebeuren’.

Nu vind ik dit zelf heel erg mooi. In de massages klopt dit namelijk ook. Ik vraag mijn clienten altijd met hun aandacht bij de plek te komen waar we bezig zijn. Zonder deze aandacht blijft de aanraking fysiek en komen we niet tot de onderliggende lagen; daar waar echte verandering teweeg gebracht kan worden. Hierbij geldt dus ook: daar waar de aandacht naartoe gaat, daar komt een levenskracht heen waardoor er iets kan gaan gebeuren.

Als ik zelf op de tafel lig is dit heel erg voelbaar. Als ik niet aan het opletten ben, of nog in mijn hoofd zit, dan wordt er in mijn ziel niets in beweging gebracht. Maar als ik helemaal aanwezig ben in dat punt in mijn lichaam, dan kan er iets magisch gebeuren waardoor er opgesloten woede, of lang vergeten herinneringen, of rauwe, verborgen eerlijke gevoelens, of verrassende inzichten naar boven kunnen komen. En soms gaat het zelfs verder dan dat.

Dus ja. Voor mij klopt dit wel. De chi volgt de ii. Hoe mooi om dit op te merken in mijn qigong beoefening en ook in mijn massage praktijk.

C’est le massage qui fait la musique 2/4

‘MassageMomentje’ aflevering 88:

Ik vind lesgeven geweldig. Tijdens supervisies komen er studenten van mijn massagestudie bij mij om even een half uurtje één op één te kunnen oefenen. Geweldig vind ik het en oh wat leer ik er zelf veel van.

Een van de dingen die het doet is dat ik voor mezelf explicieter mijn kennis paraat moet hebben. Soms weet ik dingen wel, maar heb ik ze nog nooit op een rijtje gezet of ben ik met niet helemaal bewust van hoe de vork in de steel zit. Dan doe ik het wel, maar weet ik eigenlijk niet precies hóe ik het doe. Door dit uit te moeten leggen, wordt ik wel gedwongen om dingen naast elkaar neer te leggen en te kijken hoe het nou precies zit.

Zo ook met het volgende voorbeeld. De massage die de student aan me gaf was prima, maar voelde na een tijdje wat saai aan. Ik weet dat variatie aanbrengen in de grote strijk over de rug daarin de oplossing is, dus ik kijk of ze zelf kan uitvinden hoe. Maar ja, als je net begonnen bent met masseren dan is het moeilijk genoeg om op je aanraking, je houding, en je techniek te letten terwijl je ook met je aandacht bij jezelf én bij de ander bent!

Ik herinner met een andere supervisie pasgeleden waar dit ook in voorkwam. Daar hebben we gewerkt aan variatie in tempo, in diepte, in techniek en in gevoel. En opeens gaat er bij mij een lampje branden! Ik heb zelf jarenlang piano gespeeld en opeens zie ik overal vergelijkingen. Ik word een beetje bubbelig van binnen en vraag haar: “Speel je een instrument?”

Ze knikt en ik ga verder: “Nou, eigenlijk is het hetzelfde als bij muziekmaken. Daar spelen mensen misschien wel dezelfde noten, maar je interpretatie hangt af van andere dingen. Waar je in kunt variëren is bijvoorbeeld in tempo, of in dynamiek, of in aanslag of aanzet en in frasering. Zo ook bij massage.”

Ik laat haar op de tafel liggen en laat haar voelen wat ik bedoel: “Je kunt sneller of langzamer gaan… je kunt meer of minder diepte maken… je kunt op verschillende manieren aanraken, met de vingertoppen of de muizen van de handen, of knokkels gebruiken… en je kunt wat beweging aanbrengen, bijvoorbeeld zo.”

Daarna laat ik haar op mij oefenen. En het kwartje is gevallen. Fijn :).

Rechtop

‘Holistisch Gedachtenwolkje’ aflevering 7:

Ik merk het altijd als eerste aan mijn houding. Als ik niet lekker in mijn vel zit. Mijn schouders komen een stukje naar voren, ik sta en zit niet uitgelijnd naar boven. Het voelt alsof het moeite kost om rechtop te blijven zitten.

Vroeger zei mijn moeder altijd: ‘Je loopt erbij als een garnaal.’ (ik denk dat dit een vertaling is van Indonesisch denkbeeld). En dat klopte ook. Ik weet nog dat het moeite kostte om recht op te lopen. Dan moest ik daar mijn best voor doen en er was al zoveel waar ik mijn best voor moest doen. Ik wílde eigenlijk helemaal niet rechtop lopen.

Ik weet ook nog dat ik, wat later toen ik begon met mediteren, me niet in kon denken hoe mensen rechtop zitten fijn konden vinden. Het deed me overal pijn, ik moest mijn spieren gebruiken en er kwam een knoop in mijn maag.

Op een of anderen manier is dit veranderd. Ik wijdt dit aan een stuk zelfonderzoek en persoonlijke ontwikkeling. Nu zit het niet meer lekker als ik helemaal ineen zak, en weet ik dat ik mijn spieren daardoor juist belast. Nu merk ik het dus aan mijn houding als ik niet zo lekker in mijn vel zit.

Ik denk dat dit komt omdat ik aan het leren ben over jezelf mogen laten zien, van jezelf houden, je eigen weg mogen gaan, er mogen zijn, je ruimte in mogen nemen etc. Door me hier bewust van te zijn geworden, kwam mijn houding als vanzelf mee. Want ja, als je jezelf mag laten zien en als je je ruimte in durft te nemen, dan kom je sowieso op een andere manier een kamer binnen dan als je je het liefst zou willen verstoppen of als je je klein voelt.

Dus ja. Als je mij voorovergebogen ziet lopen, vraag me dan eens of alles ok met met is.

Hoe zit dit bij jou? Kost het je moeite om overeind te blijven staan? Vind jij het lastig om jezelf in al je pracht en je praal te laten zien? Neem jij de ruimte in die je groot bent? Als je hier eens naar wil komen kijken, ben je van harte welkom voor een sessie. Ik ontmoet je graag!