Lachende Kuit

‘MassageMomentje’ aflevering 92:

Het punt op de bil van mijn client is nog zichtbaar op de huid. Een beetje rood, maar het is al aan het wegtrekken. Een bijzonder punt, waar ze heeft mogen ontdekken waar het nou toch zo aan schort de laatste tijd.

Spelen.

En ja. Als ik dat met iemand tegenkom in de massage dan gaat ook mijn innerlijk kind aan de slag. Samen hebben we gelachen, gedanst, gevoeld en gespeeld. Fijn was dat, ook voor mij. Fijn dat dit kan. En dat dit mag. En dat het deel is van mijn werk. Nu is het tijd om de massage af te sluiten.

Even wil ik haar toedekken, maar herinner me dan dat ik eigenlijk nog de benen mee wilde nemen. Ik lach om mezelf, vertel haar waarom ik lach (we zijn een beetje in een jolige bui beland) en sla de handdoek terug van haar rechterbeen.

Ik masseer de rest van de bil, rustige strijkingen, niet te diep maar niet ondiep, en ga van daaruit verder met haar hamstrings. Daar werk ik een beetje openend en wat sneller, zodat het kan gaan stromen. Ik blijf een beetje ‘spelen’ en houdt het dynamisch. Haar been reageert gemakkelijk en met een paar strepen laat het zien dat er weer wat meer doorstroming in aanwezig komt. Het leven stroomt weer door haar benen.

Mijn handen vinden haar knieholte en vertragen dan als ze bij de kuit komen. Even kijken hoe het hier is. Maar al gauw merk ik dat het niet klopt. Ook die kuit wil spelen! Onder mijn handen zegt iets me: “Hee, joh! Wat nou serieus gedoe! Wij willen ook spelen en lachen! Kom op nou!” Ik grinnik en breng het over op mijn client, die hardop erom moet lachen. Nee, die jolige bui is nog niet over en hopelijk gaat dat nog lang duren.

Ze zegt dat ze er een visueel beeld van krijgt. En dat ze als ze thuiskomt er misschien wel een tekening van maakt. Ik nodig haar van harte uit om dit te doen en ze belooft het op te sturen later die dag. Dit is het mooie resultaat:

Ik neem haar andere been mee en laat haar even alleen. Als ik terugkom zie ik een breed grijnzende klant die klaar is om een dansje te doen. Wat een mooie sessie. Dat het maar lang mag doorwerken.

Vaak komen mensen in de sessies best wat zware dingen tegen. En die mogen er natuurlijk allemaal zijn. Maar soms vergeten we als volwassenen ook dat het leven niet alleen maar ellende is. Spelen is ook deel van het leven, en humor heeft een hogere trilling dan menig ander gevoel. Vandaag heb ik iemand mogen helpen hier weer contact mee te maken. En ja. Dat maakt mijn eigen dag ook een stuk leuker!

Speel jij wel genoeg in je leven? Doe je wel eens een dansje of volg je je neiging om eens lekker gek te doen? Of zijn er misschien andere delen die je hebt weggestopt waar je wel weer contact mee zou willen maken? Je bent van harte welkom een sessie te komen doen!

Raak

“MassageMomentje” aflevering 91:

Ik laat los na de diepte en ga naast mijn klant zitten. Mijn aandacht blijft bij haar en laat haar even bij zichzelf. Nadat er voldoende tijd is verstreken haalt ze haar hoofd uit de hoofdsteun en kijkt me aan. Dan komt er een gesprek op gang. Ze vertelt me wat ze meemaakte in de diepte. En dan zeg ik iets (ik weet niet eens meer precies wat), dat haar raakt.

Ik kan het merken aan haar ogen, die worden zachter en er wordt een laagje water zichtbaar. Ik kan het merken aan de stilte die volgt, die als het ware de golf van het gesprek heel even een beetje terugtrekt. En ik kan het merken aan nog veel meer minutieuze veranderingen in haar gezicht en in de energie om ons heen.

Het is alsof ik een pijl middenin de roos schoot. En er volgt een ontlading. Fijn. Dat was precies wat er nodig was.

Maar wat is dat nou precies, dat raken? Dit vraag ik mij al een tijdje af.

Misschien heeft het ermee te maken dat er door een schild heen geprikt wordt. Eigenlijk hebben we allemaal wel een soort masker om ons heen, waarmee we naar de buitenwereld toe treden. Niets ergs aan, maar soms zit dat masker in de weg. Vaak is dat masker of dat schild jarenlang opgebouwd en weten we niet meer beter. Maar als we een masker hebben, dan betekent dat ook dat er ónder dat masker iets anders zit. Wat is dat dan precies, wat daaronder zit? Het is in ieder geval iets echts. Iets voelbaar anders. Een stuk van jouZelf dat niet meer hoeft te doen alsof.

En dat stuk wordt opeens, door een zinnetje, door een aanraking, door een beeld, herinnering of gebeurtenis, aangeraakt. Je ziet opeens iets in een ander licht. Of je ziet iets wat je daarvoor nog niet zag, omdat het zo verstopt lag. Het heeft dus ook te maken met bewustwording. Bewustwording over hoe de dingen daadwerkelijk in elkaar zitten. En met bewustwording komt groei.

Het heeft ook te maken met een bepaalde openheid. Je laat je raken. Uiteraard, het gebeurt en je had het niet voorzien, maar ergens is er een openheid in de atmosfeer waarin je geraakt kunt worden. Als je dat echt niet wil (of als je lichaam er niet klaar voor is), dan zal het niet gebeuren, en word je niet geraakt. Dus ergens, onbewust misschien, heb jij jezelf toestemming gegeven om geraakt te worden. En dit is soms erg lastig. Want een masker opdoen is vaak vele malen makkelijker dan een masker weer afdoen.

In het Engels wordt het soms anders verwoord: “It moves me.” Ik weet nog niet of dit helemaal hetzelfde is of iets subtiel anders, maar ik vind het wel mooi: ‘het roert me.’ Het heeft met beweging te maken, iets in beweging zetten. En als iets in beweging gezet kan worden, dan stond het eerst stil. Misschien zat het zelfs wel vast. Ik heb zo het idee dat dat in beweging zetten te maken zou kunnen hebben met resonantie.
Jij ligt daar, nietsvermoedend, op mijn bank. Maar dieper binnenin ligt iets anders. Iets wat zich al tijden niet heeft laten zien. En dat ligt heel stil, beweegt zich niet, vaak omdat het pijnlijk is om aan te zien. Dan wordt het aangeraakt in de massage, of misschien is er een gedachte of een uitgesproken zin die iets doen. En dat stukje dat heel stil lag resoneert daar zó mee, dat het wel in beweging moet komen. Het wil eruit. Het wil gezien worden. Dat stukje van jouzelf wordt dan geroerd. Het stukje achter dat masker.

Ik vind het een privilege dat ik mensen mag begeleiden hierin. Er is voor mij niets mooiers dan dingen bij anderen mogen aanraken achter dat masker, een stukje Zelf daarachter te mogen zien, zodat dit in beweging gezet kan worden.

Mooi, dat je met aanraking kunt raken.

Wat mag er bij jou geraakt worden? Ik ontmoet je graag!

Twijfelende Stap

“WushuMomentje” aflevering 2:

Ik voel me altijd ontzettend cool als ik Wushu (externe vorm van Chinese Martial Arts, beter bekend onder de ‘foutieve’ naam Kung Fu) aan het trainen ben. Ik weet niet waarom, misschien zijn het de bewegingen, misschien is het het gevoel dat het me geeft. Misschien ís het ook gewoon wel zo (als ik mijn leraar mag geloven), maar vaak als het lekker gaat voel ik mij ontzettend cool.

Nog cooler voelde ik me toen hij na een jaartje vroeg welk wapen ik wilde trainen. Wapen?!?! IK?!?? Als je mij pre-martial-arts tijdperk zou hebben verteld dat ik binnenkort met een wapen zou beginnen te trainen, had ik je vierkant uitgelachen. Op een of andere manier heb ik mijzelf nooit zo bekeken, maar toen mijn leraar ermee kwam was er opeens toch een erg grote aantrekkingskracht…

Misschien komt het omdat het me uitdaagt mijn lichaam nog beter te leren kennen. Misschien is het omdat het het uiterste van jezelf vraagt. Misschien is het de diepte van de wereld die erachter verscholen ligt en waarvan ik weet dat ik nog maar een heel klein tipje van de sluier heb opgelicht. Wat het dan ook is, het heeft me te pakken. En een ding staat vast: het leert me over het leven. Alles wat ik over Wushu of Qigong of Taiji leer heeft op een of andere manier voor mij een soort van directe link met het leven zelf. Alsof het een totaal vanzelfsprekende school der bewustwording is. Ik denk dat als je er echt mee vervlochten raakt, het een manier van leven is, waardoor je anders gaat bewegen, anders tegen dingen aan kijkt, andere normen en waarden erop nalaat, en anders in het leven staat.

Afijn, een klein voorbeeld. Ik was laatst dus met mijn stok – mijn wapen – aan het trainen. De tweede basisoefening is een soort uppercut waarbij je je stok met twee handen schuin naast je hoofd vasthoudt en dan naar achter laat vallen, waarna je dit aan de andere kant van het hoofd herhaalt. Hier is altijd wel iets aan te verbeteren, dus dit oefen je gerust een jaar lang. Na een jaar ga je ermee lopen. Dan zet je tegelijkertijd als je de uppercut doet, een stap.

Makkelijker gezegd dan gedaan. Want die timing, die moet wel goed zitten, anders voel je het meteen. Dus ik zat daar zo een beetje te sukkelen, en ongeveer stappen te zetten, en uit te proberen, waarschijnlijk te fronsen, misschien ergens stiekem me toch een beetje zorgen te maken dat ik mezelf niet op het hoofd sla, tot mijn leraar tegen me zegt: “En als je een stap zet, nooit twijfelen!”

0.0

Tsja. Levensles dus. Denk daar maar eens over na!

C’est le massage qui fait la musique 3/4

Om mij heen wordt de lucht in de kerk gevuld met de stemmen van de zusters die hun dagelijkse psalmen zingen. Het is voor mij niet de eerste keer dat ik een weekend in het klooster bij de zusters in Megen ben, en met 5 diensten per dag is er genoeg tijd om mee te maken en te ‘spelen’ met het moment waarop ze zingen. Soms denk ik na over de woorden, soms zing ik mee, soms frons ik omdat ik meen dat de woorden niet passen bij hoe ik over de wereld denk (maar ja, ervaring leert dat ik dan de woorden nog niet op een dieper niveau begrepen heb), en vaak sluit ik even mijn ogen om puur het geluid mee te maken van het gezang.

De psalmen zijn altijd op dezelfde manier opgebouwd. Eerst is er een voorzang, met een melodielijn, en daarna is er een soort vraag-en-antwoord spel waarbij het ene koor eerst zingt en het andere koor daarna. Daartussen is een pauze, waarin het geluid even wegsterft. Interessant genoeg voel je aan wanneer het tijd is om het antwoord in te zetten. En interessant genoeg gaat dit ook altijd goed.

Deze pauze tussen de ‘vraag’ en het ‘antwoord’ is voor mij het mooiste van het hele weekend. Als iemand even een kuchje doet of er een ander geluid is in deze korte stilte, vind ik dat stiekem toch altijd jammer. Want in deze stilte ligt juist zo veel besloten. Het is alsof alle hoop, rust, sereniteit en acceptatie van de wereld in die paar seconden voelbaar is.

Voor mij is het een mooi voorbeeld van hoe juist de rusten in de muziek kunnen spreken. Stilte kan zoveel zeggen, als je er met je gevoel naar luistert.

En onvermijdelijk komt hier natuurlijk de vergelijking met massage naar voren. Ook in de massage maak ik gebruik van de rust. Na strijkingen in de ontspanningsfase, waarbij ik de intensiteit wat opbouw (crescendo!), laat ik even los, zodat er door de ontvanger doorvoeld kan worden. Na het toepassen van vuur, en na het toepassen van diepte laat ik ook los. De rust die daarna volgt is net zo voelbaar en even belangrijk als in de muziek. In die rust kan doorwerkt worden wat er gebeurd is en zo wordt het zelfhelende vermogen van het lichaam op gang gebracht. Soms is het juist op dat punt dat er iets geroerd wordt bij de ontvanger. Hierin, in die rust, aanwezig blijven, blijven voelen wat er is, en aanvoelen wanneer het weer tijd is om verder te gaan, voelt voor mij precies hetzelfde aan als een rust in de muziek.

Dus ja, voor beide dingen geldt: het is de stilte tussen de noten die het luidst spreekt!

Wil je wel eens ondervinden hoe dit is? Maak een afspraak, ik ontmoet je graag.

Wil je ook wel eens een weekje in een klooster doorbrengen en de stilte daar meemaken? Kijk eens op: https://www.clarissenmegen.nl/gasten/
Deze zusters ken ik persoonlijk en het is een mooie plek! Ik raad het je van harte aan. Ook maken ze heerlijke kruidenthee, hebben ze een fijne tuin om in te zitten en geven ze onder andere vegetarische kookworkshops: https://www.devegetarischezuster.nl/kookworkshops/

Binnenkant Masker

“MassageMomentje” aflevering 90:

Na een mooi moment in de diepte waarbij er kwetsbaarheid naar voren kwam laat ik mijn klant even in stilte op de tafel. Ze haalt adem, en blijft muisstil liggen. Dan zie ik haar alle stukjes bijeenrapen en omhoogkomen. Ze vraagt om een zakdoek en begint meteen grapjes te maken. Weg moment. Weg kwetsbaarheid.

“En dit… dit hoeft ook niet he?” zeg ik. We waren er namelijk net achter dat ze vaak een masker op heeft. Ze kijkt naar beneden en ik merk dat het kwartje valt.

In mijn coachingopleiding heb ik wel eens van een tool gehoord waarbij je een masker maakt. Eerst geef je de buitenkant vorm. Wie ben jij voor de buitenwereld? Hoe doe jij je voor? Daarna laat je naar de binnenkant kijken. Wie ben jij echt van binnen? Wat laat jij niet zo gemakkelijk zien? Daarna laat je het masker dragen. Eerst met de buitenkant naar buiten, en laten voelen hoe dit is. En daarna met de binnenkant naar buiten: Hoe zou het zijn om zo de wereld in te stappen?

Allemaal hebben we een masker op. Bij de ene is het masker net iets sterker dan bij de andere. Daar zijn zo verschillende redenen voor. Je hebt niet voor niets in je kindertijd dat masker gemaakt.

Er is op zich ook niet zoveel mis mee. Waar het misgaat, is als je je masker bent gewórden. Ik kan erover meepraten. En het heeft bij mij best lang geduurd voordat ik kon vertellen wie er nou precies achter dat masker leeft. Ikzelf vind het nu prettiger om met die binnenkant naar buiten toe te leven. En nee, dat lukt mij ook niet altijd. Maar het voelt wel echter. En ook bevrijdender. Want als ík niet naar buiten kan brengen wie ik daadwerkelijk ben, dan blijft het er ook maar binnen zitten en kan ik dus niet doen wat ik te doen heb. Dan is er geen vrijheid.

Heb jij ook wel eens een masker op? Ben jij ook wel eens de clown, of degene die zich groothoudt, of degene die het allemaal wel draagt, of degene die zegt dat het allemaal niet zo erg is? Wil je wel eens weten wie er onder dat masker leeft? Je bent van harte welkom voor een sessie!

Walnotenboom

“Holistisch GedachtenWolkje” aflevering 8:

Ik heb een tijdje geleden een walnotenboompje van mijn leraar gekregen. Het boompje betekent veel voor mij, want ik voel mij verbonden met de plek en de grond waar hij vandaan komt. En ook herinnert hij mij met dankbaarheid aan al de dingen die ik daar geleerd heb (en nog steeds leer).

Nu heb ik wel een beetje gemengde gevoelens over het boompje. Het zit namelijk zo: het boompje staat tot nu toe nog steeds in een grote pot in de tuin. Niet in de volle grond, maar in een pot.

Boompjes hebben ruimte nodig om te groeien. En dus voelt het voor mij alsof ik dat boompje aan het klein houden ben. En dat klopt ook. Ik ben dat boompje bewust klein aan het houden. Als ik hem nu in de volle grond zou zetten, zou hij heel snel groeien (want dat doen walnotenbomen), en ik heb daar niet de ruimte voor in de tuin zoals hij nu is.

En dus voel ik mij toch een beetje schuldig ten opzichte van het boompje. Ik heb hem uit zijn bekende grond gehaald, en ben hem nu aan het kleinhouden. Dit voelt natuurlijk helemaal niet ok, want als ik ergens voor sta in mijn werk, dan is dat wel dat je je ruimte mag innemen, dat ik groei ondersteun en stimuleer, en dat je je op je ware grootte mag laten zien.

Dus ja. Soms kijk ik naar mijn boompje en dan ben ik blij dat hij het goed doet bij mij. En word ik toch ook wel een beetje verdrietig, omdat hij niet goed tot zijn recht mag komen in een pot. Ik heb er al over nagedacht om het te guerrilla-planten in het park bij mij aan de andere kant van de straat, of om hem toch maar in de tuin te planten en dan misschien wel ruzie te krijgen met mijn buren omdat ze geen zon meer krijgen. Of om gewoon te gaan verhuizen naar een plek waar hij wel een eigen plekje in de tuin kan krijgen…

Ik weet het niet. En dus onderneem ik eerst nog geen actie. Want soms is het ook goed om niet meteen iets te gaan doen, maar eerst helderheid te krijgen (hoe gaat die quote ook alweer? “Als je troebel water maar lang genoeg met rust laat, dan wordt het vanzelf helder”.)
Een van mijn favoriete ‘wijsheden’ is dat er een juiste tijd is voor alles. En dus ook voor dit boompje om uit te groeien tot de boom die hij is. Misschien is dat nu inderdaad gewoon nog te vroeg. De Natuur heeft geduld en kan zeker wachten tot er betere omstandigheden zijn voor dit boompje om zijn rol te vervullen in het geheel. Want wat mij wel duidelijk is: Dit boompje is niet zomaar bij mij. Dit boompje heeft mij iets te leren. En misschien doet het dat nu eigenlijk al wel.

Springend Enthousiasme

‘WushuMomentje’ aflevering 2:

Kijk, dit is nou precíes waarom ik er zo van overtuigd ben dat mijn interesse en oefeningen in de Chinese Martial Arts mij verder brengt in mijn werk en in mijn leven.

Afgelopen vrijdag tijdens mijn training was ik onderhuids een beetje chagrijnig. Er speelde iets mee wat ik de hele dag al bij me droeg en ik wilde eigenlijk niet dat het mijn les zou verstoren dus eerst probeerde ik het te negeren. Toen dat niet lukte, zei ik tegen mijn leraar (en goede vriend):

“Ik ga dit gewoon even bij je neerleggen, want het zit in de weg en anders dan kan ik niet goed trainen vandaag en dat wil ik wel.”

Toen legde ik hem uit wat me dwars zat. Soms dan doe of zeg ik dingen uit enthousiasme, maar mijn intentie wordt dan verkeerd begrepen. Vanochtend in het WhatsApp berichtje was dit niet anders. Wat ik eigenlijk bedoelde, werd niet gezien, en dat voelde vervelend, want blijkbaar vinden andere mensen mijn manier van interactie soms moeilijk. Terwijl ik alleen maar enthousiast wil zijn.

Ik snap het wel… het kan zeker pusherig overkomen als ik vroeg in de ochtend met een berichtje kom: ‘zullen we een datum prikken?’. Maar ik vind het toch vervelend dat ik niet gewoon enthousiast kan zijn. Ik wil mijzelf niet beteugelen in mijn enthousiasme, het hoort bij mij.

Terwijl ik dit tegen mijn leraar zeg word ik een beetje boos en komt er een soort ‘dit ben ik! kom maar op!’ energie vrij. Ik voel hem en besluit hem te gebruiken in de training. We waren net aangekomen bij het gedeelte ‘springen’ dus ik zeg, nog steeds een beetje bozig: “Weet je wat? Ik ga gewoon superenthousiast springen!” Mijn leraar kijkt me alleen maar aan en zegt niets. Hij kent me en weet dat ik niets van hem nodig heb, alleen maar wat tijd en ruimte.

Ik zet mijn springoefening in en stop er al het enthousiasme in dat ik in me heb. Het voelt lekker. Ik laat mezelf zien. Ik mag er zijn, met al mijn enthousiasme. Als iemand dat niet aankan dan is dat niet mijn probleem!
Maar als ik dan even stilsta en ga navoelen, komt er een inzicht.

Ja, ik voel me enthousiast. Ja, dat voelt lekker. Maar ik voel nog iets anders. Ik ben niet gegrond. Ik heb geen contact meer met de aarde. Ik ben die rustige Samantha even kwijt die zo mooi gewoon kan Zijn.
En ja, nu begrijp ik ook dat die ander die rustige Samantha even kwijt was, door dat WhatsAppje.

Ik ga nog een keer springen. Maar dan nu meer gegrond. En wis en waarachtig, dat kan ook! Ik spring net zo lekker, maar nu heb ik wel contact met de grond en dit voel meer ‘wat de bedoeling is’.

Ik neem me voor om de volgende keer dat ik in mijn enthousiasme zit, eerst even te checken hoe gegrond ik ben. Eens kijken hoe dat uitwerkt :).

Ik train elke vrijdagmiddag bij mijn leraar Serge de Goeij van de school http://www.longtengtaiji.com

Hardop Lachen

‘MassageMomentje’ aflevering 89:

Ik lig op mijn eigen massagetafel en moet hardop lachen. De ironie ervan! De student die supervisie bij mij doet haalt verbaasd haar elleboog uit mijn rug, terwijl ik probeer woorden te vinden voor het inzicht dat ik net kreeg.

Het duurt even, want eerst heeft mijn lichaam wat tijd nodig om te settelen. Daarna heb ik even tijd nodig om te verwerken wat er gebeurde en daarna om wat woorden ervoor te vinden.

“Ik vertel het je zo.” vertel ik haar, terwijl ze geduldig afwacht.

In het gesprek ervoor heb ik laten weten dat ik het soms moeilijk vindt dat mijn moeder in mijn huishouden bepaalde dingen doet. Als ik thuiskom zie ik een vestje van mijn dochter netjes opgevouwen op tafel, staan opeens allemaal dingen recht en zijn bepaalde dingen veranderd. In mijn interpretatie ‘omdat zij denkt dat dat zo moet’. Het voelt alsof ze mijn grenzen over gaat, ik wordt een soort opstandige twintiger (maar ja, eerst was dat een tiener dus misschien is er vooruitgang?) die wil bewijzen dat ze haar boeltje bij elkaar heeft en het heus allemaal wel alleen kan. Ik wil het op mijn eigen manier doen.

In de massage kwamen we stukje bij beetje verder. Mijn gedachten gaan uit zichzelf een bepaalde kant op, geleid door mijn lichaam. Ik ga van ‘mijn moeder zit zo in mijn space’ naar ‘maar het is ook zoveel werk’ en van daaruit naar ‘dat voelt zo beklemmend en frustrerend’ en dan ‘dat voelt ook eenzaam, want het voelt altijd alsof ik de enige ben die opruimt’. Dan maakt mijn hoofd een uitstapje naar ‘ik weet dat dat niet waar is’ en ook ‘en toch voelt het zo.’

En dan komt er een vraag in mij op: ‘Wie ruimt er anders op als ik het niet doe?’ Tsja. Helemaal in lijn met de rest van de gedachten. Ik moet er een beetje voor oppassen dat ik niet in een soort van nukkige slachtofferrol ga zitten. Ik herken het, negatieve gedachten die niet waar zijn maar die heel subtiel uit een gevoel komen van vermoeidheid, eenzaamheid, overweldigd zijn voortkomen en als ik niet oppas proberen de verantwoordelijkheid bij iemand anders te leggen.

En dan, uit het niets, komt er het antwoord op de (niet helemaal eerlijke) vraag: ‘Wie gaat er anders opruimen als ik het niet doe.’

MIJN MOEDER!

Want dat is nu precies wat ze probeert te doen. Helpen met opruimen. Opeens kan ik de situatie eerlijker bekijken. Ze probeert te helpen, ze probeert helemaal niet te laten zien dat het anders hoort. Ik heb er zelf van gemaakt dat zij denkt dat ik het niet goed doe.

Ik lach hardop, want die had ik dus totaal nog niet gezien. Sinds die massage wordt ik dan ook een stuk minder chagrijnig als mijn moeder haar handen niet meer thuis kan houden in mijn huishouden. Ik ben haar juist dankbaar. En ook ben ik dankbaar voor die student, en mijn werk, die dit allemaal zo mooi mogelijk maakt!

Natte Regen

“WorkshopMomentje” aflevering 2:

Het is pauze. De groep drinkt wat thee aan de tafel. Op een of andere manier ben ik steeds aan het woord. Soms omdat mensen dingen aan me vragen, soms omdat ik het zelf niet kan laten een opmerking te maken, een vraag te stellen of op een bepaalde manier te kijken.

Tjsa, het is nou eenmaal een beetje vakdeformatie om op een bepaalde manier naar dingen te kijken. Door dingen heen te kijken. En te zien hoe het ook ontspannener/makkelijker/helpender kan. Ik hoef er niets mee, dus probeer ik het zoveel mogelijk te laten. Maar ja. Misschien help je er iemand wel weer mee, dus dan toch. Zo ook in deze situatie.

Een van de deelneemsters vertelt over een gevoel dat ze vaker heeft en wat ze heel vervelend vindt: “Ja en als je dan in een volle bus staat, ja, dan is het helemaal erg!”

Ik probeer erachter te komen wat er precies zo erg is. Is het een vervelend gevoel, of is het gewoon een gevoel. Ikzelf heb het nooit gehad dus wil ik erachter komen wat er precies is. Misschien ook weer zo’n stukje vakdeformatie… Ik kom er maar niet achter of het echt een vervelend gevoel is, of dat het een gevoel is en dat deze persoon alleen extreem zelfbewust erover is. Een beetje zoals, als je een vlek op je shirt hebt, je ervan overtuigd bent dat iedereen het ziet (al vinden de meeste mensen hun eigen krant waarschijnlijk interessanter dan de vlek op jouw shirt).

Ik stel haar wat vragen en opeens kijkt iedereen toch weer mijn kant op. Shit. Had ik toch maar mijn mond moeten houden. Het is pauze, dus ik wil ze het liefste pauze laten houden. Ik lach en vertel ze dat dit ook niet helemaal de bedoeling is. Maar de spreekster stelt mij de vraag hoe ik het dan zie, dus dan kom ik toch maar met een antwoord.

“Nou… ik ken iemand. En zij vindt eigenlijk alles wel vervelend. Als het buiten waait, dan is dat niet fijn, want dan krijgt ze hooikoorts. Als de zon schijnt, is dat onhandig want dan is het eigenlijk te warm. Als het regent, dan is ze bang dat ze kouvat, etc…
Maar ja. Dat is wel haar eigen oordeel ergens over. Regen is nat. Dat is wat het is. Niet meer en niet minder.

Ja, dat kun je vervelend vinden, en ja, dat MAG je ook vervelend vinden, maar uiteindelijk heb je alleen jezelf ermee. Natuurlijk, ik vind het ook vervelend dat ik nat word op de fiets als ik een klant heb meteen erna. Maar regen op zich… regen is gewoon nat. Ik vind regen soms ook wel fijn. Lekker fris als het klam en warm is geweest. Of soms gewoon omdat het fijn is voor de planten. (note: stiekem houd ik ook ervan zingen in de regen…). Dus regen is nat. Dat wat ik daarvan VIND, dat is waar het gevoel vandaan komt.”

“En ik heb het idee dat dat met gevoelens ook zo is. Hoe vervelend een gevoel ook voelt, eigenlijk is het gewoon een sensatie in je lichaam. Op zich is dat alleen wat er is. Wat we daaraan verbinden, dát maakt het een vervelend of een fijn gevoel. En het mooie hiervan is: daar heb je invloed op!”

De chi volgt de yi

‘QigongMomentje’ aflevering 6:

‘De chi volgt de yi’. Dit is een zinnetje dat ik veelvuldig door verschillende van mijn qigong/taiji/wushu leraren heb gehoord. Ik ga niet doen alsof ik echt al helemaal weet wat dit betekent, maar zoals ik het nu begrijp, betekent het is in de trant van: ‘daar waar je je aandacht plaatst, daar gaat de chi naartoe.’ Rest mij alleen nog te begrijpen wat chi precies is.

Mijn huidige leraar vertelt me dat de vertaling ‘levensenergie’ niet helemaal klopt. Volgens hem is chi meer de kracht die je niet kunt waarnemen, maar waarvan je de gevolgen wel kunt meemaken, zoals een storm; je kunt het niet zien, maar de bomen bewegen wel als een malle heen en weer. Als we het voor deze blogpost even bij het woord ‘kracht’ houden, en daar dan bij bedenken dat deze kracht iets kan bewerkstelligen, dan wordt het bovenstaande zinnetje iets van: ‘daar waar je je aandacht plaatst, komt een kracht heen waardoor er iets kan gebeuren’.

Nu vind ik dit zelf heel erg mooi. In de massages klopt dit namelijk ook. Ik vraag mijn clienten altijd met hun aandacht bij de plek te komen waar we bezig zijn. Zonder deze aandacht blijft de aanraking fysiek en komen we niet tot de onderliggende lagen; daar waar echte verandering teweeg gebracht kan worden. Hierbij geldt dus ook: daar waar de aandacht naartoe gaat, daar komt een levenskracht heen waardoor er iets kan gaan gebeuren.

Als ik zelf op de tafel lig is dit heel erg voelbaar. Als ik niet aan het opletten ben, of nog in mijn hoofd zit, dan wordt er in mijn ziel niets in beweging gebracht. Maar als ik helemaal aanwezig ben in dat punt in mijn lichaam, dan kan er iets magisch gebeuren waardoor er opgesloten woede, of lang vergeten herinneringen, of rauwe, verborgen eerlijke gevoelens, of verrassende inzichten naar boven kunnen komen. En soms gaat het zelfs verder dan dat.

Dus ja. Voor mij klopt dit wel. De chi volgt de ii. Hoe mooi om dit op te merken in mijn qigong beoefening en ook in mijn massage praktijk.