C’est le massage qui fait la musique 2/4

‘MassageMomentje’ aflevering 88:

Ik vind lesgeven geweldig. Tijdens supervisies komen er studenten van mijn massagestudie bij mij om even een half uurtje één op één te kunnen oefenen. Geweldig vind ik het en oh wat leer ik er zelf veel van.

Een van de dingen die het doet is dat ik voor mezelf explicieter mijn kennis paraat moet hebben. Soms weet ik dingen wel, maar heb ik ze nog nooit op een rijtje gezet of ben ik met niet helemaal bewust van hoe de vork in de steel zit. Dan doe ik het wel, maar weet ik eigenlijk niet precies hóe ik het doe. Door dit uit te moeten leggen, wordt ik wel gedwongen om dingen naast elkaar neer te leggen en te kijken hoe het nou precies zit.

Zo ook met het volgende voorbeeld. De massage die de student aan me gaf was prima, maar voelde na een tijdje wat saai aan. Ik weet dat variatie aanbrengen in de grote strijk over de rug daarin de oplossing is, dus ik kijk of ze zelf kan uitvinden hoe. Maar ja, als je net begonnen bent met masseren dan is het moeilijk genoeg om op je aanraking, je houding, en je techniek te letten terwijl je ook met je aandacht bij jezelf én bij de ander bent!

Ik herinner met een andere supervisie pasgeleden waar dit ook in voorkwam. Daar hebben we gewerkt aan variatie in tempo, in diepte, in techniek en in gevoel. En opeens gaat er bij mij een lampje branden! Ik heb zelf jarenlang piano gespeeld en opeens zie ik overal vergelijkingen. Ik word een beetje bubbelig van binnen en vraag haar: “Speel je een instrument?”

Ze knikt en ik ga verder: “Nou, eigenlijk is het hetzelfde als bij muziekmaken. Daar spelen mensen misschien wel dezelfde noten, maar je interpretatie hangt af van andere dingen. Waar je in kunt variëren is bijvoorbeeld in tempo, of in dynamiek, of in aanslag of aanzet en in frasering. Zo ook bij massage.”

Ik laat haar op de tafel liggen en laat haar voelen wat ik bedoel: “Je kunt sneller of langzamer gaan… je kunt meer of minder diepte maken… je kunt op verschillende manieren aanraken, met de vingertoppen of de muizen van de handen, of knokkels gebruiken… en je kunt wat beweging aanbrengen, bijvoorbeeld zo.”

Daarna laat ik haar op mij oefenen. En het kwartje is gevallen. Fijn :).

Rechtop

‘Holistisch Gedachtenwolkje’ aflevering 7:

Ik merk het altijd als eerste aan mijn houding. Als ik niet lekker in mijn vel zit. Mijn schouders komen een stukje naar voren, ik sta en zit niet uitgelijnd naar boven. Het voelt alsof het moeite kost om rechtop te blijven zitten.

Vroeger zei mijn moeder altijd: ‘Je loopt erbij als een garnaal.’ (ik denk dat dit een vertaling is van Indonesisch denkbeeld). En dat klopte ook. Ik weet nog dat het moeite kostte om recht op te lopen. Dan moest ik daar mijn best voor doen en er was al zoveel waar ik mijn best voor moest doen. Ik wílde eigenlijk helemaal niet rechtop lopen.

Ik weet ook nog dat ik, wat later toen ik begon met mediteren, me niet in kon denken hoe mensen rechtop zitten fijn konden vinden. Het deed me overal pijn, ik moest mijn spieren gebruiken en er kwam een knoop in mijn maag.

Op een of anderen manier is dit veranderd. Ik wijdt dit aan een stuk zelfonderzoek en persoonlijke ontwikkeling. Nu zit het niet meer lekker als ik helemaal ineen zak, en weet ik dat ik mijn spieren daardoor juist belast. Nu merk ik het dus aan mijn houding als ik niet zo lekker in mijn vel zit.

Ik denk dat dit komt omdat ik aan het leren ben over jezelf mogen laten zien, van jezelf houden, je eigen weg mogen gaan, er mogen zijn, je ruimte in mogen nemen etc. Door me hier bewust van te zijn geworden, kwam mijn houding als vanzelf mee. Want ja, als je jezelf mag laten zien en als je je ruimte in durft te nemen, dan kom je sowieso op een andere manier een kamer binnen dan als je je het liefst zou willen verstoppen of als je je klein voelt.

Dus ja. Als je mij voorovergebogen ziet lopen, vraag me dan eens of alles ok met met is.

Hoe zit dit bij jou? Kost het je moeite om overeind te blijven staan? Vind jij het lastig om jezelf in al je pracht en je praal te laten zien? Neem jij de ruimte in die je groot bent? Als je hier eens naar wil komen kijken, ben je van harte welkom voor een sessie. Ik ontmoet je graag!

C’est le massage qui fait la musique 1/4

‘MassageMomentje’ aflevering 87:

Ik heb net diepte gemaakt bij mijn cliente en we zijn niet alleen op het lichaam de diepte ingegaan, waarbij we meerdere spierlagen raken, maar ook in haar persoonlijke proces is er het een en ander gebeurd. Ik haal voorzichtig mijn elleboog uit haar schouder en blijf met mijn aandacht aanwezig, terwijl ik rechtop komt te staan.

Ik wacht even, en wil dan met integreren beginnen. Bijna raak ik haar met mijn rechterhand aan op de plek waar we bezig zijn geweest, maar iets in mij vertelt met dat ik nog even moet wachten, dus zet ik weer en stap terug.

Natuurlijk weet ik niet helemaal precies wat er zich bij mijn cliente nu afspeelt, maar ergens kan ik voelen wanneer het de juiste tijd is om weer aan te gaan raken. En dit is vaak veel later dan je geneigd bent te doen.

In de supervisies komt dit ook regelmatig naar voren. Als je te vroeg aanraakt na de diepte dan kan het proces zich niet helemaal voltrekken en kap je het eigenlijk als het ware af.

Ik vergelijk dit vaak met de rusten in muziek. Eigenlijk zijn de momenten waarop er geen geluid is heel belangrijk in muziek. Juist in die pauzes kan wat zojuist geweest is even de ruimte krijgen om te settelen, om zichzelf weer bijeen te rapen om van daaruit weer iets naar voren te kunnen brengen. In die momenten zie je een pianist vaak met zijn handen boven het toetsenbord zweven, en kan iedereen voelen dat je nog niet moet gaan klappen.

Zo voelt dit punt in de massage ook altijd voor mij: er is iets geweest, dat heeft even de ruimte nodig. En het enige wat ik hoef te doen is te luisteren naar wanneer het de juiste tijd is om het vervolg van het muziekstuk te spelen.

Erbinnen

“QigongMomentje” aflevering 5:

Ik sta met mijn rug naar de mooie groene muur in zaal 3. Voor mij staan 4 mensen die ik vaker in de les heb gezien. Ik laat ze een specifieke beweging oefenen die in de vaste reeks hoort die we wekelijks oefenen. Ze kennen de beweging allemaal al, maar het mooie van Qigong is dat je er altijd dieper in kunt gaan. Zoals mijn leraar me vorige week zei: “Qigong is nooit fout. En eigenlijk is het ook nooit goed.”

Ik doe de beweging met ze mee en laat ze hierbij letten op hoe groot ze de beweging maken, en hoe dat voelt. Als je erop gaat letten, is het voelbaar wanneer een beweging te groot voelt; dit ga je namelijk opmerken als spanning, als strekking, of op een andere manier. Ik laat ze de beweging expres te groot maken, om te voelen hoe dat is. Dan laat ik ze de beweging klein maken, om te kijken hoe dát is. Ook dat zal niet goed voelen en zal voelbaarheden creëren.

En dan, zonder er iets voor te hoeven doen, valt er bij een van de mensen het kwartje. Ze maakt de link met het echte leven. “Mooi deze oefening,” zegt ze. “want hoe vaak in het leven doe ik eigenlijk iets wat teveel is en ga ik daarmee mijn grenzen over. Je kunt hier natuurlijk ook binnen blijven!”

Ja. Dat kan zeker. En laat dat nou precies zijn waarom ik dit zo nuttig vind!

En nu ik dit schrijf zie ik nog een link: hoe vaak in het leven maken we dingen te groter dan ze hoeven zijn. Regen is nat. Maar soms doen we alsof het onze dag verpest. De koriander was op in de winkel. Vervelend, ja, maar we zullen er niet door verhongeren.

Aan de andere kant, kleiner maken is ook niet altijd goed. “Ja hij heeft me echt uitgefoeterd. Maar hij heeft het zelf ook zwaar.” of “Ik zou het fijn vinden als ze rekening met me zou houden, maar ja, laat maar. Het is ook niet zo erg.”

Zo leert Qigong mij dingen op ware grootte benaderen. Niet teveel, niet te weinig. Niet groter maken dat het is maar ook niet kleiner. Binnen de perken blijven, en van daaruit kijken wanneer het gaat stromen.

Disclaimer

“MassageMomentje” aflevering 86:

“Alvast sorry als ik je sla.”

Een schaterlach ontsnapt mijn mond. Tjsa, het hoort bij mijn vak, denk ik dan. Maar het is wel een van de grappigste zinnetjes die ik ooit van een klant gehoord heb.

We hebben een stukje boosheid aangeraakt, boosheid die ze niet gewend is te uiten. Ik heb aan haar voorgesteld om nog een keer te kijken naar die boosheid die zich op haar rug bevindt. Ze stemt ermee in, maar wilde dit wel even van tevoren zeggen, als een soort disclaimer.

Mij slaan zou natuurlijk een beetje te ver gaan, maar in de sessies komt het soms voor dat er geslagen wordt. Vaak is dat dan op de tafel.
Als er emoties heftig doorvoeld worden en geuit worden vraag ik mijn klanten soms wel hun lichaam te volgen, als ik merk dat ze nog inhouden en er beweging bij komt kijken. Alleen maar goed om dat te laten gebeuren, in de veilige setting van mijn praktijkruimte.

We negeren vaak wat ons lichaam ons ingeeft, terwijl het juist heel goed weet wat het nodig heeft. Dus ja. Naast geluid maken mag slaan ook in mijn sessies. Ik zorg er wel voor dat je alles heel houdt, inclusief mij en jezelf :).

Heb jij ook wel eens het gevoel dat eens hevig op een kussen slaan misschien goed zou doen, maar hou jij je in? Laat het me aan het begin van de sessie weten en we kijken wat we ermee kunnen doen!

Mijn Huidige Boosheid.

“Holistisch GedachtenWolkje” aflevering 6:

Ik weet het nog goed. Ik was met een collega aan het praten over de situatie waarin zij zich op het moment bevond (een vrij heftige situatie in haar relatie) en we kwamen erop dat we beiden niet zo goed waren in boos zijn. Toen – dit is zo’n 7 jaar geleden – wist ik wel dat dat zo was, maar ik wist niet precies wat het inhield. Ik wist niet zeker of ik wel wilde leren om boos te worden, al voelde dat wel als iets wat misschien nodig zou zijn. Waarvoor of waartoe, daar had ik geen antwoord op.

Als de toenmalige ik dit aan de huidige ik zou hebben gevraagd, zou ik deze antwoorden geven:

“Boos zijn betekent niet dat je iemand perse hoeft te confronteren. Het betekent ook niet dat je ruzie krijgt. Boos zijn houdt niet perse in dat je aan het schreeuwen bent, of dat je iemand pijn doet.

Wat het wél inhoudt is dat je ervaart dat je boos bent. Het is een bepaalde energie, een bepaald gevoel in je lichaam. Ik zou het omschrijven als een naar buiten gaande, vurige, intense stroom in alle vezels van mijn lichaam die me vertelt dat iets niet ok is, dat er iets niet klopt, dat er iets over mijn grenzen heengaat. Dit gevoel serieus nemen, en toelaten, dat is boos zijn.

Het heeft dus minder te maken met ergens actie aan verbinden (schreeuwen, met deuren slaan, iemand iets verbieden, of zelfs maar iemand iets laten weten), en meer te maken met doorvoelen wat er met je gebeurt (lichamelijke sensaties) en deze eventueel ontladen. Ontlading lucht op. Pak maar een kussen en sla ermee op de bank. Doe bokshandschoenen aan en ga tegen een boksbal slaan. Ga een eind hardlopen en volg hoe hard je lichaam wil gaan. Ga alleen in een andere kamer staan en schreeuw zo hard je kunt. Dat is ontladen. Het is niet gericht aan een bepaald iemand, of op een bepaalde situatie. Het is het ruwe gevoel, zonder het verhaal erbij. De ontlading zorgt ervoor dat overtollige energie weg kan vloeien, zodat je – weer meer in balans – de dingen kunt tegemoettreden.

Als je (nog) niet boos kunt worden, ga je er meestal bij weg, en houd je het binnen. Dan doe je alsof je niet boos bent (je hoofd probeert het te bezweren), of dan ga je het voor de ander rechtpraten. Als je dit al een tijdje doet dan heb je vaak niet eens door dat je boos bent, en voelt het ook echt niet alsof je boos bent. Maar boosheid is er nou eenmaal. Het is een van die dingen die bij het leven hoort. Als je niet boos wordt terwijl je eigenlijk wel boos bent, dan is het lontje van de bom aangestoken, en je probeert het in te pakken met een dikke jas. Sommige mensen hebben zoveel jassen verzameld dat ze de bom daadwerkelijk niet voelen ontploffen. Maar dat betekent niet dat die bom er niet is. En het inpakken van die bom kost erg veel energie. Vaak gaat dit gepaard met lichamelijke klachten. Pijn aan de handen of armen, of in de kaak, of andere delen van het lichaam die de boosheid opsluiten.

En boos zijn heeft wel degelijk een functie. Hoe zou je anders merken dat iets teveel is? Hoe zou je er anders achterkomen of iemand iets doet wat voor jou niet ok is? En hoe zou je anders weten wat jou in je integriteit aantast en wat niet? Boosheid is de kracht die ervoor zorgt dat jij er steeds meer achter komt wanneer iets jou bij je kern houdt en wanneer iets je bij je kern weghaalt.

Achter boosheid zit veel kracht. Deze kracht kun je ten goede gebruiken door hem om te vormen en er iets opbouwends mee te doen. Wat er vaak gebeurt is dat we deze kracht gebruiken om anderen terecht te wijzen, de les te lezen, of pijn te doen. Waarna de cyclus van boosheid versterkt wordt.”

Als ik zo naar mezelf luister dan denk ik: poeh… dat makkelijker gezegd dan gedaan. Ik ben zelf dan ook het volgende aan het oefenen. Ik probeer mezelf toe te staan mijn boosheid te voelen, wanneer het zich aandient. En dit voel ik dan, zonder dat ik hier een actie aan verbind. Ik ga niet op mijn neiging af, maar kijk wat voor energie er is, en blijf daarmee zitten in alle aanwezigheid. Ik kijk de boosheid aan voor wat het is, een rauwe, intense, energie. En als het nodig is, dan stap ik uit de situatie en uit ik mijn boosheid. Daarna probeer ik te voelen wat mijn behoefte erachter is.

Wat voor relatie heb jij met boosheid? Is het iets dat je toe kunt laten, of juist niet? Heb je het gevoel dat je er iets mee moet? Kom dan eens aan je boosheid proeven in een sessie. Ik ontmoet je graag, zelfs – of misschien zelfs juist – in je boosheid :).

Vastgekoekt

“MassageMomentje” aflevering 85:

Ik kijk mijn student aan om te zien of er iets bij haar klikt of niet. Ze heeft me net een massage gegeven en ik ben met haar de massage aan het doorspreken. We zijn aangekomen bij een punt die ik vaker met studenten deel en die – toen ik op hun plek in de studie stond – ik zelf ook van mijn lerares mee heb gekregen.

Een idee vormt zich in mijn hoofd en mijn mond begint te praten.

“Soms mag je in de massage een beetje meer uitdagen… Als je steeds binnen de lijntjes blijft is dat fijn… maar soms een beetje té fijn. In de massage proberen we mensen in beweging te brengen, zodat je de mogelijkheid creëert dat er wat los komt.”

“Als je een pan hebt met aangekoekte etensresten, dan blijf je ook niet braaf over die viezigheid wrijven in de hoop dat het los komt. Je gaat een beetje porren, en een beetje wrijven en schuren, loswrikken, totdat het van de pan loslaat. Als je te lief doet dan wordt die pan nooit schoon.”

“Zo is dat ook in de massage. Soms is het inderdaad belangrijk om binnen de lijntjes te blijven, maar juist net buiten die lijntjes kan er wat gebeuren. Dus daarom mag je best een beetje uitdagen en porren.”

Ik zeg dan ook altijd tegen mijn klanten dat ze voor een ontspanningsmassage bij mijn collega Petra moeten zijn.

Als je vastzit, is het zaak om los te komen. En soms moet je om los te komen toch echt even in beweging gezet worden. Bij mij in de massage kun je dus verwachten dat ik je soms uitdaag, dat ik prik, zodat jij je bewust kunt worden wat er zo aan de pan vastgeplakt zit.

Rotcactus

“MassageMomentje” aflevering 84:

Mijn cliente pakt haar telefoon. “Ik heb een foto gemaakt, mag ik het je laten zien?”
Even zoekt ze in haar telefoon maar laat daarna een foto zien van een cactus. Onder de cactus is een bordje te zien met de naam: “Piet.”

“Kijk! Het was zo’n grote, stekelige rotcactus!” roept ze lachend en ietwat triomfantelijk uit. Passend. Zeker passend.

In een vorige sessie is naar boven gekomen dat ze een deel in zich heeft dat vaak de overhand heeft en die heel kritisch naar haar toe is. Om dit deel beter aanwijsbaar te maken heeft ze er een naam aan gegeven: “Piet”. Sindsdien noemen we dit deel van haar Piet.

Ze vertelt hoe ze op een marktje was en dat ze daar dus een cactus heeft gezien. Ik merk dat ze het grappig vindt en dat ze dit graag even deelt. En natuurlijk zei Piet van alles toen ze die ‘stomme foto’ maakte van die ‘stomme cactus’. En toch heeft ze het gedaan.

Voor mij is het fijn om te horen dat datgene wat er aangeraakt is, in het dagelijks leven van mijn clienten soms lange tijd een rol blijft spelen. Ook ik heb mijn innerlijke criticus een naam gegeven (Professor Snape) en dat heeft mij toen ook veel geholpen. Het maakt dat je ernaar kunt verwijzen en dus om het makkelijker te herkennen. En soms geeft het dus ook grappige foto’s.

Heb jij ook een innerlijke criticus? Hoe zou jij hem/haar noemen?

Volle Benen

“QigongMomentje” aflevering 4:

Mijn leraar en ik staan schuin tegenover elkaar en kruisen elkaar met onze onderarmen. Hij heeft zijn eigen cirkel vast, en ik de mijne. Nou ja… voor zover met dat al lukt dan. Vanuit de pushing hands stap ik in en kom ik met mijn rechterzij tegen zijn rechterzij te staan. Ik maak de beweging zoals hij me geleerd heeft: opgolven, dan pas kantelen en dan… ik probeer te zinken. Hij verroert geen vin. Ik probeer het nog eens. Opgolven, kantelen en… weer gebeurt er niets. Nog een keer. Nope.

‘Ok.’ zeg ik, toch een klein beetje teleurgesteld. ‘wat voel jij?’
Hij wijst met zijn ogen naar mijn elleboog die in zijn zij staat. “Daar ben je aan het duwen, met je elleboog maar niet de rest is niet gevuld. En ook je benen zijn niet gevuld.” Oh ja.
Ik ga weer in de positie staan van zonet voel even goed. Hierzo dus… en hier. Ik word meer aanwezig op de aangegeven plekken, neem de tijd hier even voor, en golf dan op, kantel en zink. Mijn leraar stapt terug.

In de Chinese achtergronden van Taiji en Qigong kom ik vaak de concepten ‘vol’ en ‘leeg’ tegen. Je hartslag kan bijvoorbeeld vol zijn, wat dan iets kan aangeven over je gezondheid. Of een been kan leeg voelen en daarmee kan je tegenstander dit gebruiken om die ruimte te vullen, waardoor jij uit je evenwicht gehaald kan worden. Heel veel weet ik hier nog niet van, maar voor mij is het zoiets als ‘gevuld zijn’, ‘aanwezig zijn’ of ‘bewust zijn’.

Hier zie ik zeker een link met de massages die ik geef. Ook in de massages kan je voelen dat een kuit bijvoorbeeld leeg is. Als ik deze dan masseer, of de ontvanger ernaartoe laat gaan met zijn of haar aandacht, dan kunnen we deze weer voelen, weer bewust maken, zodat alles daar beter kan gaan stromen. Het betreffende lichaamsdeel voelt hierna weer wat natuurlijker aan en is weer meer deel geworden van het lijf. En tsja. Mensen hun lijf laten ervaren en daardoor het lijf weer in een harmonischere balans te krijgen, dat is waar het in de integrale massage (deels) om draait.

Vandaar dat ik zo gek ben op mijn Qigong beoefening. Ik leer op een heel andere manier dezelfde dingen, zodat ik mijn massagebeoefening meer kan verdiepen. En ik ben hierin nog lang niet uitgeleerd!

Als de Haan Kraait

“Holistisch GedachtenWolkje” aflevering 6:

Het is ochtend. Vroeg. Ik ben een stukje aan het rennen. Om precies te zijn was ik 6.50 de deur uit. Ik ren mijn kleine rondje en zie niet zoveel mensen. De natuur is wel aan het wakker worden, maar de meeste mensen zijn nog binnen. Af en toe zie ik een slaperig gezicht van iemand die vroeg naar zijn werk moet of een hond uitlaat, maar verder is het ik en de natuur.

“Opstaan als de haan kraait.” gaat er door me heen. Nee, dat klopt niet. Het moet zijn ‘dansen als de haan kraait.’ denk ik er meteen achteraan. Dansen als de haan kraait is de vertaalde naam van de eerste beweging van de Qigong die ik beoefen. Poetisch. Mooi vind ik dat. Niet alleen maar opstaan. Maar opstaan en dan ook echt dansen. Dansen met blijdschap. Dansen met overgave. Dansen omdat je leeft. Mijn gedachten voeren me verder. Want ja, die haan.

Het schijnt dat de haan vaak geassocieerd wordt met ‘yang-energie’. Tsja. Ik schrijf het op en tegelijk weet ik dat deze zin, en de rest van de zinnen die volgen, waarschijnlijk minder dan de halve waarheid zijn. Want in mijn ervaring (hoewel dat nog niet zo heel veel is), is alles in de Chinese traditie/filosofie ontzettend gelaagd en dus is er altijd een waarheid achter de waarheid die je nu denkt te begrijpen. Heerlijk vind ik dat. Zo’n diepte.
Maar goed. Yang-energie wordt ook wel – heel kort door de bocht – uitgelegd als energie die stijgt, warm is of kan verwarmen, tot actie kan overgaan, te maken heeft met de mannelijke kant, de logische kant, etc. Voor mij voelde het eerst best willekeurig dat daar dan een haan wordt neergezet, maar eigenlijk is dit zo gek nog niet. Wij hebben hier ook verschillende zegswijzen voor: haantje de voorste zijn. Eerst zijn in de pikorde. Zijn haan moet altijd koning kraaien etc. Allemaal dingen die voor mij te maken hebben met yang-energie.

Leuk. Er is blijkbaar iets in dat beest dat voor ons allen dezelfde energie lijkt te hebben. Cultuur-overstijgend.

In mijn sessies herken ik dit ‘haantje’ ook vaak bij mensen. Deze energie wordt toch erg gewaardeerd in onze samenleving en je vindt jezelf al gauw ‘lui’ als je ervoor kiest even niets te doen. Vaak laat ik mensen dan ervaren hoe het is om alsmaar door te gaan, tot het naadje te gaan en door te zetten. Vaak komen mensen er dan achter dat dat ernstig vermoeiend is. Er is een disbalans in yin en yang. Daarna komen ze erachter dat het ook wel eens goed is niet zo door te stomen en om meer de ‘Yin’ in te gaan. Meer de zachtheid of de rust op te zoeken.

Tsja. Dus als die haan kraait… dan is het een keuze of je daarnaar luistert of niet.

Is dit herkenbaar voor je? Wat zou het je brengen om eens niet zo hard te hoeven ‘doen’?